Son yirmi yılda meydana gelen gelişmeler, kömür ve çilek ve tarih şehri Ereğli’yi çok değiştirdi.

Bu değişimler şehre bazen gaz verdi, bazen takoz oldu.

Dünya şirketi Erdemir’in özelleştirilmesi şehrin kırılma noktasıydı.

İstihdam açısından bir süre küçülürken, yerel yönetimle anlaşamadı, şehre yüzünü değil, sırtını döndü.

Yerel yönetim değişti, yeniden yüzünü çevirdi.

Fakat dünya demir çelik koca şirketten Ereğli’nin beklentileri henüz karşılanmış değil.

Özellikle Kardemir örneğinde olduğu gibi fakülteler inşa etmek başta olmak üzere; eğitim, sağlık ve spor alanlarında bu şehrin Erdemir’den haklı beklentileri tavan yapmış durumda.

Bir zamanlar sıfırı tükettiği konuşulan Kardemir, kendisiyle birlikte Karabük’ü de kalkındırdı. Fakülteler kurdu. O fakülteler üniversiteye dönüştü. Bu eğitim yuvasında şimdi neredeyse Ereğli’nin yarısına yakın, 50 bin öğrenci öğrenim görüyor.

Erdemir konusu böyle…

Şehrin ikinci iş ve aş kapısı Kandilli kömür ocakları küçüldü.

Bir bölümü özel sektöre devredildi.

Özel ocaklarda iş güvenliği riski yüksek, ücretler az.

Ereğli -Kandilli arasında kömür ve yolcu taşıyan trenler kaldırıldı. Demiryolu söküldü.

Şehri içinde kalan Süleymanlar Mahallesindeki demiryolu arazileri Özelleştirme idaresine buradan da Milli Eğitim’e devredildi.

Bu alan Milli Eğitim tarafından Eğitim Vadisi olarak planlandı.

İçerisine şehrin hayırsever şahsiyetleri Mehmet Ali Yılmaz ve Kadri Yılmaz(Kekeç’in Kadir) tarafından Anadolu Lisesi yaptırıldı.

Ancak orada devasa bir alan halen boş duruyor.

Ortasında bir bina var ki hiç sormayın!

Bir zamanlar lokomotif ve vagonların bakım, onarım ve ikmallerinin yapıldığı koca bina kaderine terk edildi.

Harabeye dönmüş, çürümeye yüz tutmuş durumda.

Asıl tehlike burada başlıyor!

Lisenin hemen yanındaki, metruk haldeki bina öğrenciler için tehlike saçıyor.

Baliciler, esrarcılar ve her türlü uyuşturucu kullananlar için sığınılacak en güzel liman!

Başka tehlikeleri yazmaya elim varmıyor!

Bu binayı acilen kurtarmak gerekiyor.

Ankara’da Sıhhiye’de de benzeri bir yapı vardı.

Yıllarca herkes şikâyetçi oldu.

Girişimler yapıldı. Sonunda Kültür ve Turizm Bakanlığı Türkiye Seyahat Acenteleri Birliği (TÜRSAB) desteğiyle Cer Modern Sanat Merkezi olarak Ankara kent kimliğine uygun önemli bir eser kazandı.

Merak edenler, http://www.cermodern.org/hakkimizda.html adresinden metruk bir yapının şehrin en önemli simgelerinden biri haline nasıl dönüştüğünü bizzat görebilirler.

Ereğli’deki söz konusu metruk bina da sahip çıkıldığında böyle bir kimliğe kavuşabilir. Sergi Salonu yapılabilir.

Resim atölyesi olabilir. Belki de deniz müzesi…

Yeter ki sahip çıkılsın. Aslına uygun olarak restore edilsin. Ortaya bir proje konulsun.

Eski lokomotif binası, şehrin kültürel gelişiminin de lokomotifi olsun.

Şehrin ortasında patlamaya hazır canlı bomba olmakta kurtulsun.